Euwe en Sybolt de Jong Kerst in Contrast (Martinikerk Groningen 22 december 2018): orgel en kofferharmoniums

Het gaat bij Kerst in Contrast om de herkenning van de muziek en om het sentiment van Kerst. We  worden verrast met de mooist denkbare muziek die van alle kanten naar het centrale podium stroomt waarna de twee viermans koren in wisselende opstellingen hun loepzuivere zang ten gehore brengen. Het grote kerkorgel, twee koffer- of kistorgels, een alt-viool en een sax completeren het geheel. Heb je de vorige edities van het De Jong & De Jong-kerstspektakel bijgewoond dan zijn het herkenbare melodieën en enkele verrassingen. Kerst is: gekieteld worden met fijne muziek. De in een zijbeuk opgestelde foeilelijke kerstboom benadrukt de kwaliteit van de muziek. De teksten zijn van minder belang. Had het publiek na afloop te horen gekregen dat driekwart van de teksten was vervangen door in het Catalaans, het Latijn en Middelnederlands vertaalde teksten uit de Allerhandefolder, niemand had het gemerkt.  Vooral het zeventiende-eeuwse Catalaanse Fum Fum Fum illustreert deze stelling. 

Je ziet de twee broers die passievol, nauwgezet en meer dan vakkundig musiceren en anderen successen gunnen met, het kan niet genoeg worden gezegd: zeldzaam mooie muziek. Zeldzaam goed uitgevoerd ook. Zeker twee derde van de in een carré om het podium klaarstaande stoelen is verkocht. De prijzen variëren van € 20,- tot € 35,-. In tijden dat de kerken hun uiterste best doen gasten uit de kerken weg te jagen en er weg te houden, is deze publieke belangstelling een prestatie. Zat zeker 75 % van de bezoekers tot vorig jaar bij orgelconcerten op een slechte plaats, nu is met de carrévorm het ei van Columbus uitgebroed. Niet meer buiten in de kou wachten, niet meer rennen om een pilaarvrije plaats; deze opzet biedt alom vrij zicht.

Terugkijkend op het concert kost het moeite niet in elke zin de overtreffende trap te gebruiken. Prachtige jonge stemmen, prachtige kistorgeltjes, een uitmuntende, bijna geile, jazzy sax en een koele, smeltende, altviool. Zelfs afleidende geluiden als een lelijk hoestje, een uit de handen vallende telefoon, een opgevoerde, knetterende Aprilia SRV850 op straat achter de ongeïsoleerde kerkraampjes zorgden eerder voor een glimlach, een beetje als de opluchtende darmontluchtinkjes van een stokoude, dove tante na een copieus kerstmaal, dan voor overlast. De gewone wereld is niet ver, denk je dan even. Eindelijk wordt de kerk gebruikt waar zij het geschiktst voor is. Nu de galmende stemmen van door mensen uitgevonden en uitgemolken religies in het slop zitten, wordt de kerkruimte te gelde gemaakt met verrekt goede muziek.

Heel soms bekruipt me de angst dat de musici te veel willen. Maar dat valt mee, de ambities worden waargemaakt. Het meest interessant is The Lamb, waarbij sopraan Lette Vos een stuk van Tavener in zeven noten zingt waarbij de countertenor in spiegelbeeld antwoordt. Dankzij de toelichting herkennen we de complicaties en ruilen we ‘vloekend’ in voor ‘razendknap’. Het grootste compliment is wellicht dat mijn muziekmaat, iemand die, understatement van het jaar, niet gek is op kerkorgelmuziek, haar zelfs voor aanstichters van misofonie houdt, zeg maar mijn heilige Maria die kan vloeken als een bootwerker en wier muzikale smaak stopt bij Edje Sheeran, The Pointer Sisters en U2, niet in slaap dommelt maar na afloop enthou haar plaats boven de zerkencollectie verlaat. En dat komt geheel op het conto van de broers Euwe en Sybolt, die kunnen spelen alsof ze één zijn. Deze keer hebben ze zichzelf bij de uitvoering een bescheiden plaats toebedeeld. Martini’s huisorgel wordt helaas slechts enkele malen bespeeld. De harmoniums, centraal op het podium opgesteld iets vaker, maar de meeste aandacht gaat, terecht, uit naar de acht superstemmen. Euwe lijkt de organisator en Sybolt de rechter hand Bachs. Meer dan 100 arrangementen maakte hij van de geluidskunstenaar.

De presentatie was deze keer in handen van Annette Timmer. Zij vertelde met fluwelen stem, godzijdank rekening houdend met de akoestiek en aldus woorden in lettergrepen verdelend als een juf voor groep één allerlei faits divers, o.a. dat het Schnitger/Hinsz-orgel maar liefst 3500 pijpen telt en 35 registers en dat Euwe de Jongs O Magnum Mysterium echt mysterieus is. De bijzin dat als je alle pijpen achter elkaar legt je een deel van de Randje-Drenthe fietsroute kan beleggen, denk ik er zelf maar achteraan. Een schitterende muziekavond. Volgend jaar weer!