Najaarsconcert Toonkunstkoor Emmen 3 november 2018 (€ 27,50)

Prima koor, uitstekend orkest, heel goede solisten, vakkundige dirigent, aangename akoestiek, redelijke stoelen, matige catering¹, povere publieksorganisatie², professioneel programmaboekje en ge-wel-di-ge muziek. De balans tussen het orkest en het zestigkoppige koor is stevig als een duwbootconstructie op een rivier. Bij de start houd ik mijn hart vast: we tellen slechts vijftien mannen. Maar het gaat (net) goed. Binnenkort bestaat het koor 75 jaar, als die verrekte griep zich maar gedeisd houdt …

Het koor is in drie rijen verdeeld. Dat zouden, gezien de curieuze breedte van de zaal (de G. H. kerk te Emmen) ook twee hebben kunnen zijn. Voor het publiek is het jammer dat sommige koorleden bij de meest simpele teksten naar de bladmuziek blijven turen als koningskinderen naar hun belastingvrijstellingen.

Toonkunstkoor Emmen met v.l.n.r. Van Heel, Janssen, Ziegler en Raykov

Klinkt de start van Bachs Magnificat nog wat onzeker, gaandeweg het concert, zeg maar vanaf het Fecit Potentiam en vooral bij Suscepit Israel, wordt het echt muziek. Vooral de sopranen spetteren en laten de systeemplafondplaten trillen. De muziek leidt me helemaal af van de bestudering van de op een tattoo gelijkende, met glittertjes ingezette mouweinden van soliste Helena Van Heels robe. En wow wat hebben de solisten Henrieke Janssen, Evelyn Ziegler, Daniël Vecht die stevig op Sven Kramer lijkt  en Mattijs Hoogendijk een goede inbreng, een beetje als de teamleiders in een schoolorganisatie.

In Vivaldi’s Gloria hoor je goed dat Bach net wat meer noten nodig had voor zijn meesterwerken dan deze Italiaan en later ook Mozart met zijn Krönungsmesse. De start met Gloria in exelsis Deo belooft wat: lekker weinig tekst en een goede koorpresentatie. De mannen zijn zelfs heerlijk bezig in het Qui tollis peccata mundi. Dirigent Iassen Raykov heeft soms maar minimale handbewegingen nodig om het koor te leiden naar wat de componisten bedoelden.

Er is wat verwarring na afloop van het eerste deel, mag er nu wel of niet geklapt worden. Deze klapkramp veroorzaakt een koddig tafereel wanneer het publiek applaudisseert als de solisten al halverwege de koffiekamer zijn. Brrr.  Klassiekemuziekuitvoeringen zouden nog leuker worden als de musici niet steeds zouden doen alsof hun concentratie bij het minste of geringste applaus zou oplossen als publieksdorst bij het gemis van een lekker pauzedrankje.

Dan de Krönungsmesse van Mozart. Er wordt van harte gemusiceerd, het koor zingt bij vlagen voluit en ongeremd en in een prachtige combi met de solisten. Een krakende stoel, papiergeritsel, onverstaanbare teksten, wie maalt daarom bij het horen van het Kyrie, Gloria, Credo, Sanctus, Benedictus en Agnus Dei: prachtig, prachtig.

 

¹Koffie en thee voor € 1,- uit kannen schenken in de pauze kan eigenlijk niet meer. Inruilen voor flesjes fris, bier en glaasjes wijn.

²Stoelen vrij houden voor sponsoren, brrr. Op de eerste rij heb je dan twaalf lege plaatsen voor typen die betalen om maar niet te hoeven komen.