ZONDAG We bezoeken beeldend kunstenaar Annuska ’t Hart die feestviert vanwege het tienjarig bestaan van haar galerie Noes. ’t Hart maakt figuratief/realistisch werk. Schilderijen en beelden. Topstuk: twee rivaliserende rammelaars die naar de gunsten van een vrouwtje dingen.
MAANDAG Bij galerie Peter ter Braak bekijken we werk van Action painter Marian Tappel, o.a. de serie Trash-Works. Lees hier meer over ’t Hart en Tappel. Beiden studeerden aan Minerva. 
DINSDAG Het Museum aan de A heeft de ver(nieuw)bouwplannen gepresenteerd. Van Scheepvaartmuseum naar Regionaal Historisch Museum. Inhoudelijk kan het alleen maar beter worden. Vergeleken met het swingende Scheepvaartmuseum in Sneek was Groningen maar zozo. Als buurtvereniging horen we dat er zorgen en vragen over de ingreep zijn. We schrijven een brief aan de gemeenteraad en B&W waarop we worden uitgenodigd die aanstaande woensdag te komen toelichten in een inspreekuur voor de raad. Ga ik doen. Voor alles een eerste keer.
WOENSDAG Een van de leukste klussen in deze periode is mijn schrijverij voor de Pervinzioale Grunneger Schriefwedstried over het thema ‘tijd’. Vanwege mijn lage schrijftempo – een gedicht schrijven kost me maanden -slaag ik er niet in nieuw werk te fiksen en de deadline is al 30 september. Mijn aanpak: ik neem vier bestaande verzen, grotendeels over het onderwerp ‘tijd’ waar ik tevreden over was, ben en denkelijk blijf. Die vertaal ik. Als niet-native speaker- is dat een heidense klus. Aan de 1.278 pagina’s van de Grote ‘Ter Laan’ heb ik niet heel veel want die beste man is blijven steken in Gronings – Nederlands. Aan mijn aangetrouwde opa Jan Boer heb ik ietsiepietsie, want ik heb veel van zijn werk gelezen.
Dan kom ik al snel uit bij mijn netwerk. Vriendinnen en kennissen en een groepje deskundigen, verbonden aan de uni. Twee deelnemers zijn bezig zijn aan promotieonderzoek streektalen, ik meen Nedersaksische regiotalen, dus inclusief Gronings. Eén van deze groep is ook jurylid van de schrijfwedstrijd en dat maakt me voorzichtig.
Waar ik tegenaan loop is dat mijn in het Gronings vertaalde zinnen niet Gronings klinken. Z uit Zuidlaren raadt me aan veel te gaan lezen van Hölsker om zo mijn natuurlijk-Gronings op te krikken. Mijn Paterswoldse vriendin C zegt: ‘Klaas, krieg hier wel wat kromme tonen van, klinkt mie apmoal veuls te Olands.’ Iemand van de RUG-werkgroep helpt me bij het woord ‘kosten overschrijdend’ maar voegt er voor mij onheilspellend aan toe ‘als ik het al zou gebruiken.’ Huh? Denk ik dan, als je voor je werk over bouwend Onderdendam in het Gronings rapporteert aan de gemeenteraad, gebruik je die woorden toch ook in de doeltaal? De streektaal heeft toch niet een beperkte thematiek?
Mijn eigenwijze ik argumenteert: van iemand voor wie Gronings de zoveelste taal is, moet toch geaccepteerd worden dat zijn werk- schrijf- en denkniveau anders is dan de eigenheimers uit de provincie? Schrijvers uit welke regio dan ook zijn toch altijd al vertaald, dus inclusief de eigenheden uit de oorspronkelijk (bron)taal? Of dat nou Friesland, de Peloponnesos, de Falklands / Malvinas, De Peel of Shanghai-noord is?
VRIJDAG Over een week komt Lucie Horsch weer in Stad. Drie jaar geleden trad ze op met Anne-Gäelle Chanon in de A-kerk, nu in Cultuurcentrum Oosterpoort, in 2029 in Euroborg? Wat een talent! Superieure zang en blokfluitmuziek die klinkt als een Timpe, een Hinz, een Schnitger.
ZATERDAG Ons museumweekend begint aan de Westerhavenstraat 14, bij ARTisBOOK met Groningen Hopstad 2026. Vanaf eind maart zijn hopstekken uitgedeeld met de bedoeling die te laten groeien en aan het eind van het seizoen de bloemen (bellen, klokjes) te oogsten. De vloer is in een cirkelvorm bezaaid met de klokjes. Gek, maar mijn stekken vonden geen vruchtbare grond en ik oogstte dan ook geen bloemen.
Het kerkje loopt lekker vol met openmonumentendagbezoekers en vrienden, vrijwilligers en begunstigers van het Luthers Bach Ensemble. Oude rot Tymen Jan Bronda begeleidt de piepjonge (van 2003) countertenor 
We ontvangen het college van B&W nu (8 september 2026) voor de derde keer in ruim vijf jaar. Twee keer met burgemeester Schuiling en nu met Kamminga. Het zijn steeds nuttige en openhartige ontmoetingen. Wij tonen lastige situaties in het A-Kwartier en zaken waar we trots op zijn.
DONDERDAGAVOND Omdat vrouw I lijdt aan Rücke Schmerzen bied ik twee harer vriendinnen aan mee te gaan naar de avond van de vrijwilliger in het Theater aan de Grote Markt. In de zaal bijna tweehonderd vrijwilligers en de wethouder van dienst. We worden getrakteerd op liedjes van Annie M. G. Schmidt. Aan meezingers doe ik – uit volle borst natuurlijk – mee, t/m het eerste nummer. Maar het theatertempo lijkt meer toegesneden op verzorgingstehuizen en kleuterklassen dan op dat van wakkere vrijwilligers (meest senioren uit de zorg, accountancy, woningbouw, communicatie, het onderwijs) in de bloei van hun leven. L., H. en ik houden het in de pauze voor gezien en we buitelen Groningens pre-nachtleven in en wel zodanig dat één van de meisjes, ik meen nog voor middernacht, per auto moet worden opgehaald.
VRIJDAG 12.15 uur Tomaten kopen bij de buurtsuper hoeft niet meer. Ik pluk van eigen planten bij mijn BlockHouse-bakken. Bij Albert Heijn sla ik slechts drie pond bloedsinaasappelen en een halfje bruin in en gebruik de bonuskaart niet. Mijn favo verkoopmedewerker heeft me in de smiezen en komt breed lachend met haar bedrijfs-Bonuskaart mij aan een Euro voordeel helpen. Mijn bankpasje houd ik even voor de lezer en klaar. Achter een andere klant aan die het poortje heeft geopend verlaat ik zonder kassabonnetje de winkel.
ik daarop mijn balans. Zonder de ernaast liggende keien te raken stap ik flink door als een kind dat op een witte lijn wandelt op het schoolplein. Voor Humanitas zie ik wat zeiknatte rotte bladeren of weke steenmarterpoep over het hoofd en zeil onderuit. Mijn armen waaieren uit als een geraakte zwaan, het rugzakje met de bloedsinaasappelen en het halfje bruin breken de val. De twee visjes worden geplet. Omdat ik de overgeslagen valpreventiecursus goed had gevisualiseerd voorkom ik dat mijn hoofd de stenen raakt. Ik ga snel rechtop zitten en voel kort enige duizeligheid. Enkele vrouwen vragen bezorgd of het wel gaat. Mijn lichte zomerregenjasje voorkomt dat er straatvuil in de mild bloedende wond op mijn rechterarm komt.
ZATERDAG Begin oktober organiseren we in Leeuwarden een nichten-, tante- en nevenmiddag van de Van der Meulen-familie. Van de 34 mogelijke deelnemers, inclusief partners, hebben 28 zich aangemeld. Bijgaande foto is van omstreeks 1962 en zal genomen zijn bij een huwelijksfeest in het kerkelijk verenigingsgebouw te Nes (W.D.), van pake Pieter en beppe Tjitske over wier 
We kijken vandaag onze ogen uit. Geen idee had ik dat de hortus zo groot is: met 140.000 m² de grootste van Nederland. We doorkruisen vijftien verschillende tuinen waarvan enkele nog onderverdeeld zijn in subtuinen die de plattegrond niet hebben gehaald. Kassen, waterpartijen, beelden, bomen en een speciale Chinese tuin: Het verborgen rijk van Ming, compleet met groeiende in de wind meebuigende vishengels.
Er is een beeldencollectie van AKKA en verder is de hortus verdeeld in grote compartimenten: een Chinese, Keltische, Kruiden-, Rots-, Vlinder-, Water-, Prairie-, Hondsrug en Laarmantuin, omzoomd en doorsneden door een voedselarme plas, het Elzenbroekbos, Eilandborders, on- of juist gecultiveerde paden en meer. Dan nog een bijenstal, een Evolutiepad en een Terra-afdeling waar leerlingen het tuiniers- en hoveniersvak leren. En een opgeruimde museumwinkel en zaden- en plantenverkoophoek met billijke prijzen.
Dat we in de folder over de bijna dertig jaar oude Chinese ommuurde tuinen, met kunstig geconstrueerde watervalletjes en typische paviljoenen, een theehuis en Hof van Verwelkomende Welriekendheid, alles door handwerkslieden gebouwd en geënsceneerd niets lezen over de mensenrechtenschendingen van China tegen de Oeigoeren zij de Hortus vergeven. Het is een goed gelukt stukje retro-China waar de tijd lijkt te hebben stil gestaan en geopolitiek en nepotisme onder het kleed geveegd zijn.
ZONDAGMORGEN Enkele ribben kaduuk, sleutelbeen aan gort en schouderblad gedeukt. Oeff, ik schrik behoorlijk als ik hoor dat A, 78 inmiddels, de nestor van onze SpaakMastersfietsgroep, een fietsongeluk heeft gehad. Wat is Spaak alweer? Spaak combineert een wielrennerscafé met een fietsherstellingsbedrijf en organiseert op zondagochtend fietsritten voor groepen, van supersnel tot supergezellig. Van de zeventigplussers ben ik de jongste. A’s ongeluk maakt me nog voorzichtiger. Ik ken en koester mijn plaats in de staart van het pelotonnetje. Ter troost van de geblesseerde drink ik een speciaal flesje.
ZONDAGMIDDAG Rixt van Gosliga is onze gids bij de 
DINSDAG In ons Pomppleinblokje zitten dertien huizen. Bijna alle met een geveltuintje. Nog drie te gaan. Vandaag wordt er weer één aangelegd. Gratis, de gemeente stimuleert met subsidies. De binnenstad wil vergroenen en minder hittestressen.
VRIJDAG Groningens Ontzet. Voor ons huis een speelpark voor kinderen met opblaasbare springkussens, gratis ranja, en opa’s en oma’s. In de A een drakenbootrace en een permanent schreeuwende spreekstalmeester naast behoorlijk harde snollekebollekecafémuziek. Een groot koor en de burgemeester ’s ochtends bij de opening naast het Goudkantoor. Een zuurkoolmaaltijd met superleuke tafelgenoten in de A-kerk. En superieure orgel- en saxofoonmuziek in de Nieuwe Kerk met Mannes Hofsink op orgel en Lotte de Bruin op sax. Muziek van Piazzolla, Queen (Bohemian Rhapsody), een swingende, jazzy Stamm (Little Jazz Suite) doet het publiek de handen rauw klappen.
ZATERDAG Even opwarmen en dan de plomp in. Even alle cyanobacteriën, blauwalgen, E.coli, leptospirose aan de kant en dan zwemmen maar voor het goede doel 
(onderzoek om kanker buiten je lijf te houden). Begeleidende bootjes en surfboards present en alle deelnemers zijn verplicht een kleurige drijver aan te gorden. Waarom deze effectieve eenvoudige maatregel niet verplicht is bij zwemmen in zeewater?
Wildplassers Een nadeel van de binnenstad: bierboten die gasten, heel vaak in het dagelijks leven accountmanagers in de zorg, omtoveren in wildplassers. Vriendin stuurt me de foto met bewijs. Gemeente, havendienst en politie gaan bierbootbedrijf aanspreken. Wij dringen aan op intrekken van de vergunning.
Mihai overleden
Marktplaats biedt de rubriek ‘gratis tuinplanten’ en de afgelopen dagen fietst ik naar Peize, Vinkhuizen, Korreweg, volkstuincomplex Bruilwering, Hoogkerk en Adorp en ontmoet de aardigste mensen ter wereld, één noemt zich plantenredder, die plantjes stekken en vermeerderen en daarmee anderen gelukkig maken. De nieuwe aanwinsten, yuca, lavendel, veldzuring, vlinder, Canadese guldenroede, sedum, zet ik uit in mijn bakken bij Blockhouse.
Zummerbühne biedt in augustus 2026 met ‘De graanrepubliek’ een schitterend openluchttheater nabij Oostwold. We zitten op een grote tribune in een lekkere temperatuur. Het zicht overtreft dat van de schouwburg. Licht, geluid, muziek, koor, programmaboekje, verstaanbaarheid, catering: erg goed allemaal. Een prachtig spektakel ontvouwt zich vlak voor onze neus met daarnaast mooie, vaak uitgelichte vergezichten over graanvelden, met in de verte de knipperende rode feestverlichting van de windturbines. In V-formatie vliegende ganzen volgen de regieaanwijzingen als poppetjes aan een touwtje. Tom Ket bewerkte een deel van ‘De graanrepubliek’ voor dit theater. Noordpoolorkestleider Reinout Douma is artistieke chef.
Geen wonder dat hier het communisme groeide als graan op geile grond. Het supergrote beeld van Lenin is bedoeld als cartooneske opwarmer en blijft bij het spel godzijdank uit zicht. Laten we niet vergeten dat deze fouter dan foute gast als moorddadig dictator hongersnood als wapen tegen boeren inzette.
Mijn grootouders van mijn vaders kant (de Van der Meulens) herinner ik me als uiterst serieuze, rustige, bescheiden, ouderwetse, eenvoudige, werkzame, gereformeerde plattelanders uit het kleine plaatsje Nes nabij Wierum en Paesens-Moddergat in Noord-Friesland. Geen vrolijke lachebekjes maar ook geen chagrijnen. Beppe heb ik wel eens zien glimlachen. Altijd wasze gestoken in een zwarte lange jurk met daaronder een ijzeren corset, ik herinner me dat mijn tweelingbroertje en ik wel eens probeerden haar in de ruime hal omver te duwen, maar tevergeefs. Maar pake? Een pijp in zijn mondhoek is mijn beeld. Op verjaardagen bezochten ze ons gezin, dus jaarlijks zeker zeven keer. Oudste zus Jelske had dan de eer hen op te halen in de DS, die, zo bleek, ook in de Noord-Friese bochten aan de weg kleefde.
MAANDAG Tropische temperaturen, een knie zonder kraakbeen, fijne logees, broeierige avonden, een klustuin die schreeuwt om bewatering, het laatste Zomergastendeel dat nog afgekeken moet worden, een nog in te plannen onderhoudsbeurt voor de Giant: niets staat de voorbereiding voor de wandelweek in de weg. Vandaag scoor ik de knippenkaart voor de massages van dinsdag t/m vrijdag na de inspanning en worden we bijgepraat over het pijnsensiviteits onderzoek van UMCG en HANZE-hogeschool waar T en ik trouw aan meedoen, elke dag voor en na de tocht.
DINSDAG CODE ROOD De temp stijgt tot 34° en wij wandelaars doorstaan de verzengende hitte op de steppe die hier Onlanden heet. Een schitterend 
natuurgebied, aangelegd als waterberging ten zuidwesten van Stad. De zeearend, aka ‘de vliegende deur’ nestelt hier en wijkt voor de stappende Meindls, Lowas en Dolomites. De 4daagse organisatie is perfect: waterpunten, toiletten, plaskruisen, en voldoende routebordjes. Mijn makker wordt allengs stiller: gewend als hij is aan uitbundig getoeter en gezang in Nijmegen, overvalt de rust, weidsheid en de stilte hem hier. Zijn lust om te zingen smelt als waterijs in een kinderhand. We hebben het naar de zin. Visioenen van een frikandel speciaal verdampen. Na vijf uren drinken we bier en kneedt een masseur mijn kuiten.
WOENSDAG elke dag opstaan om 5, ontbijtje fixen voor vier en dan zie ik dat er vanavond in de Martinikerk een juryconcert is met Rie Hiroe, Juan María Pedrero en Jeremy Joseph, alle drie met behoorlijk wat Bach. In wisselende samenstellingen lopen we noordwaarts, o.a. langs Harssens en Wierumerschouw, nu met een verfrissend windje en een softe zon. Zonder ’t te merken slaag ik erin twee blaren te ontwikkelen. We genieten van het landschap
, hebben diepzinnige gesprekken over Barefoot shoes, suiker in de spelt/haverkoekjes, of Halbe Zijlstra ooit weer geloofwaardig wordt en de rijzende ster van Roelien Kamminga. In Stad troon ik M & M mee naar Inges geäircode kledingshop Byoni. Daarna nog registreren, meedoen aan het pijnregistratieonderzoek, masseren en bier op t terras. Morgen oostwaarts.
DONDERDAG De temperatuur is meer dan okee, blaartjes no problemo, minister Van den Brink spreekt nog veertien wetten ontduikende gemeentes aan en ik neem me voor die gemeenten te mijden als rotte mispels. We hebben een bijzonder orgelconcert (met in de pauze Rivella) achter de rug waarbij de maestro’s en één Japanse maestra (jaja, in Japan zijn ook kerkorgels) een roosje kregen i.p.v. een vergiftigde bos leliën. De 4daagse presenteert een prachtige, oostelijke wandelroute, met heel mooie paden, bijvoorbeeld het ‘
VRIJDAG De laatste 20 kms.: een rondje Paterswoldsemeer, langs Hoornse Plas en Hoornse Dijkje. Een mooie route weer, met duidelijk Drentse invloeden. Eens even kijken wie meewandelen. Jong en oud. 80 % vrouwen schat ik. Opgeruimde, vriendelijke hulpvaardige types. Niet of nauwelijks mensen van kleur. Geen hoofddoekjes, keppeltjes, tulbanden, hamers & sikkels, wel kruisjes in alle afmetingen en Nijmeegse parafernalia. Een beetje 
het gemiddelde koor dat net een ledenwerfactie onder jongeren heeft gehad. Iedereen die ik spreek prefereert Groningen verre boven Nijmegen. De verschillen zijn dan ook groot. Hier geen overdreven opgewonden luidruchtige toeschouwers met bombastische piratenmuziek via schetterende ghettoblasters, hier soms wel fijne smalle met bloemen omzoomde paden en godzijdank geen uitgerangeerde tv-reporters als Jaap Jongbloed die ten koste van wandelaars graag zichzelf interviewen of KRO’er Fons de Poel die een gerenommeerde politicus snotneus noemt als hij denkt dat de mic uitstaat. Bij de finish een lief onthaal van familie en vrienden met blomme in soorten en maten, een medaille met daarop Groningens classicistisch stadhuis dat enigszins doet denken aan dat van Weesp maar dan uitgevoerd in kloeke maten en zonder beginnersfouten en bier onder ‘Olle grieze’. Deze keer laat ik de keus aan de studentmasseur die me met kuiten als van een haastig puberhert naar huis laat lopen. Mijn rug modelleert zich na een tippelweek met in totaal 90 kms wel weer na een badje.