Stad discussieert over de toekomst van de Diepenring. ‘U wordt verzocht groot te denken,’ zegt de dagvoorzitter, vlotte vijftiger met ouderwetse vouw in de pantalon, uitnodigend. Okee, denk ik en gooi iets in de groep: tover de tweebaans Praediniussingel om tot een enkelbaans met een urban-sports-park waar nu de hondenuitlaatplek is. Een vrouwelijk groepslid, slimme oogopslag, typisch GroenLinks, roept: ‘Maak, op weg van een autoluwe naar een autovrije binnenstad, de binnenstad enkel toegankelijk voor deelauto’s.’
Een oud-steward met Pippi Langkous-staartjes en een kekke oorpiercing wil geen katten meer op straat, het zijn immers huisdieren, dus laat die dan ook binnen, vinden de gevederde vrienden vast ook niet erg. Mijn buurman, een sympa gewezen buurtsupereigenaar uit Stad met 
artistieke wallen onder de ogen die me aan Derrick doen denken, oppert de waterkwaliteit in de gaten te houden. ‘Het Groningse water is als de natuur in Bonaire of Wierd Duk op X: een open riool.’
Hij heeft groot gelijk, denk ik, terwijl, zijpaadje, het allemaal zo eenvoudig is, zoals mijn nieuwe vriend, (nog steeds) student rechten me influisterde: vraag booteigenaars een foto te maken van de correcte afvoer van zwart water, datum erbij en welkom op de Diepenring.
De Diepenring, circa 4 kms met 16 bruggen, kent inmiddels enkele parels: het houten terras aan het water met koffiehuis Dudok aan de Turfsingel, de Kattenbrug en omgeving, de stalen steiger aan de kop van Reitemakersrijge, de hyperromantische zij het wat verkommerde 
Noorderhaven en de langste zitbank aan de Winschoterkade. En nu de kijkersvraag: Wat weerhoudt Lage en Hoge der A van toetreding tot deze lijst? Dat moet de auto zijn.
Ik droom wat weg en denk aan bruggen die graag eye-catchers waren geworden en waar Groningse decision-makers als de dood voor zijn. Sneek met zijn Krúsrak, een supermooie houten brug over de rondweg. Emmen met een Calatrava-achtige pyloonbrug, Buenos Aires een Vrouwenbrug van Calatrava en Rotterdam, nou ja ieder kent de spectabrug over de Maas.
En Groningen? Groningen sukkelt af op een dertien-uit-een-dozijn, oubollige stalen brug als opvolger van de kaduke Visserbrug. ‘Ja,’ zegt de projectleider bij de voorlichting op een zondagmiddag maanden eerder in een Gronings retrocafé royaal, ‘er komen wel sierende details in de leuning.’ Hij bedoelt, vrees ik, een neppe jugendstil-krul aan de vier uiteinden van de leuning, waaraan voetgangers zich plegen vast te klampen, van die noviteiten waar vooroorlogse smeden zich op uitleefden als ze een pisbak voor A’dam smeedden. (foto’s: Terras Dudok Turfsingel, langste bank Winschoterkade, Noorderhaven, Kattenbrug, Reitemakersrijge
DINSDAG Sinds een week of vijf wandel ik meer dan dat ik fiets. Dagelijks een uurtje lukt al snel. De Runkeeper-App werkt prima. Ik doe wat elke fysiotherapeut je bij een blessure aanbeveelt: versterk je spieren. Soms zet ik de pas erin. Vandaag vanuit Foxhol een kleine 14 kms in negen kwartier.
ZATERDAG Eén van de beste boeken die ik laatste jaren (in het Gronings) las, ‘De Graanrepubliek’ van Frank Westerman wordt nu in de buitenlucht gespeeld, geregisseerd door Tom de Ket, die zijn sporen verdiende met Het Pauperparadijs. Het wordt een Zummerbühne-voorstelling, temidden van goudgele graanvelden. Het DvhN spreekt van ‘Episch Muziektheater’. Verslaggever Groenewold bedoelt gewoon: mis dit niet. Extra service: met de bus vanaf het Hoofdstation in Stad. Acht augustus!
Groningen, februari 2026. 1500 bezoekers in MartiniPlaza. Op advies van een vriend (voor vrienden doe je alles) gaan we naar Foxtrot, een musical geschreven door Annie M. G. Schmidt en met muziek van Bannink. De auteur van vreselijk rolbevestigende (jeugd)literatuur ontpopt zich als schrijver van messcherpe teksten. Plaats het allemaal even in de beschreven tijd, 1936, en verwonder je over de thematiek die gedeeltelijk nu nog steeds geldt.
ZONDAG Of kunstlievend Pictura dit jaar met een expo van noordelijke kunstenaars door de ondergrens zakt? Wie zal het zeggen? Ik begrijp het advies van de Kustraad (2025 – 2028) die concludeert: “Omdat zowel het criterium artistieke en/of inhoudelijke kwaliteit als het criterium bedrijfsmatige gezondheid als matig (5) is beoordeeld, komt Pictura niet in aanmerking voor subsidie van de gemeente noch van de provincie Groningen.” Drie werken bekoren me, waaronder de geschilderde betonnen kolos van Wessel Kamps, de rest doet me heel weinig en van enkele vraag ik me af hoe ze de selectie zijn doorgekomen. Ga kijken en oordeel zelf.
MAANDAG Ter voorbereiding op de wandelvierdaagse in augustus loop ik stadsstukjes die ik voorheen fietste. De Runkeeper-app informeert over tijden en afstanden. Een miniem gevoeligheidje in de rechterknie moet ik zelf monitoren. Onderweg brute, stalen kunst, met, verbeeld ik me, een zachte uitdrukking. Verste wandeldoel: Eelderwolde. Ons filmclubje is unaniem in het oordeel over de film ‘Hamnet’: een bijzondere film.
DONDERDAG In het schip De Verwondering hier om de hoek zien we het toneelstuk ‘Doek’ van Maria Goos, gespeeld door Bas de Bruijn en Saskia Broertjes. Werkelijk prachtig. In de buik van het schip zien we subliem gespeeld de eeuwige relatiegroef van aantrekken en afstoten, jaloezie, drank, overspel, vernedering, verlangen, vluchtgedrag & liefde. En ik spreek een theaterminnende neef!
VRIJDAG De Ploeg presenteert de jaarlijks aan vrienden uitgereikte Ploegprent (deze keer van Dik Breunis) en een nieuw Ploeglid: Roelof Hoving. Allebei aanwinsten. Hoving is er met sculpturen van hout, koper en messing en enkele olieverven (zie foto). Locatie: Mozaiek Zuidlaren.
Dacht je dat er één van de vroegere slagers in mijn geboortedorp Kollum zo gek was om zijn bedrijfsnaam Slagerij De Vries, Slagerij Zeldenrust of Slagerij De Jong te veranderen in ‘Percussiegroep Van Jetje’? Hell nee. Hoe creatief is het niet dat een Eindhovense op uitsluitend slagwerkinstrumenten (nou ja met één elektrische piano erbij) spelende popgroep de naam 
DINSDAG Soms verwacht je van een in de pers aangeprezen boek meer dan de schrijver kan geven. Adriaan van Dis’ nieuwste verandert van ronde, kleurige goudvis in platte, grijze rog. Arme Dis koketteert pedant met eeuwig tweede zijn. Televisieredactieassistent laat ‘m levenslang bungelen. Tuttig, behaagziek, over the top hunkerend naar artisticiteit. Hospicepassages aan het eind maken iets goed.
DONDERDAG In of per se liefhebber van hamburgers ben ik niet echt. Restaurant Wereldburger (Akerkhof) met oud-leraar Waninge doet iets verrekte goed en wint een tweede, landelijke prijs met een nieuwe smaak. We proeven blokjes rode biet en kruidnagel. Erg lekker. Ook de frieten neigen naar perfectie en de koolsla, hier ‘coleslaw’ genoemd, is zoetiglekker.
VRIJDAG De voorbereiding voor wandel4daagse begin augustus loopt goed. Ik doe al een keer 10,5 kms in 2 uur. Ben ik tevreden over. Ik varieer in schoeisel. Vijf paar willen graag mee.
ZATERDAGMIDDAG Meer familienieuws: Almere. Emilia begint een bedrijf: https://tasteofemilia.nl/. Ze doet in catering van hapjesplanken. Op locatie. Minimaal 20 personen. Ideaal voor feesten en begrafenissen. De hapjes zijn zo lekker dat een enkeling, unstopable, ook aan het plankje gaat knagen. Man Elger start een bedrijfsadviestoko met hulp van AI.
ZATERDAGAVOND Een na jongste broer, pensionado, krachtpatser, fietser, hardloper gaat ‘ns meedoen aan vijftig kms hardlopen. Wat extra trainen, een bijna dagelijks loopschema incl. powerhonkdingetjes, geen angst voor winterse temperaturen, letten op dieet, gesteund door poffertbeelden op het netvlies, brengen hem naar de finish. VIJFTIG kms, gemiddeld sneller dan 12/u, geen tussentijdse stops of wandelrustjes, 6e van Nederland!! Broer, ik ben trots op je als een aap met zes lullen.
MAANDAGmiddag Met twee gebiedsmanagers binnenstad bespreken we of er maatregelen tegen graffiti nodig zijn in het A-Kwartier. De gemeente, via Wethouder Wijnja, vindt het niet urgent genoeg voor wat wij de Nijmegen-aanpak noemen. Een gespecialiseerde task-force die graffiti integraal en structureel aanpakt.
Over burgerparticipatie gesproken. Groningen is met dit plan de meest ambitieuze gemeente in Nederland.
Dit jaar wordt ons lustrumjaar in Stad. Mijn startersdoel in 2021, de stad en de mensen leren kennen, is gelukt. Waar houdt een vitale zeventiger zich zoal mee bezig? Mijn favo activiteiten zijn: fietsen, zingen, lezen/schrijven, me bemoeien met de wijk, Nederlandse les geven aan buitenlanders, Gronings studeren, films kijken, luieren/hangen en wat plezier maken.
Met een erg leuk bestuur ben ik actief in het A-kwartier. Tijdrovend maar energie opleverend. We beginnen 2026 goed, mijn agenda voor januari dicteert mildelijk:
Buiten dit wijkwerk: ik meld me aan voor een nieuw Grootkoorproject uitmondend in een benefietconcert voor de Zonnebloem op 15 april, en bereid me voor op het Friese megakoorproject Lûd met een concert op 30 mei, ik start als greenkeeper bij buurman Blockhouse, ik wil meedenken en -praten over het kunstbeleid van het Groninger Museum en vraag de 
maar niemand die het ziet’, van Mohamed El Bachiri en David van Reybrouck ‘De Odyssee van Mohamed’ en van Elif Shafak ‘Er stromen rivieren in de lucht’.
Mijn drie studenten (uit Slovenië, Turkije en Qatar) begeleiden op hun leerroute Nederlands.
vlaggen bij Marum, tien meter naast een herinneringsmonument voor vijf gefusilleerden die voor volk, vlag en vaderland streden. Gek dat Westerkwartierburgemeester Ard van der Tuuk, die ik vorig jaar bij de nieuwjaarsborrel van CdK Paas nog vroeg of hij het VBF wilde steunen, nog steeds zijn oren naar de boeren laat hangen.
kritische artikelen in de regionale pers (D.v.h.N. van 6 december 2025) verschijnen over het beleid van het GM. De doorgaans ingetogen maar altijd goed ingevoerde auteurs Van Ruiten en Brouwer melden dat het GM de weg kwijt en te elitair zou zijn en te weinig aandacht zou richten op de regio. In chocoladen 
kapitalen wordt op 10 december gesuggereerd dat de RvT zou (hebben) zitten slapen. En ach, we weten allemaal dat benoemingen van leden van de RvT vaak verkapte politieke vriendendiensten zijn die met kennis van beeldende kunst vaak weinig te maken hebben. De nieuwe, inmiddels alweer met vijftig procent ingekorte museumdirectie, heeft na Blühms exit bij uitstek de kans om de luiken open te gooien, een frisse wind te laten waaien en een nieuwe richting in te slaan. Maar ze laat dat na. Dedain voor de eigen regio lijkt een noordelijk stramien: geen Toyistencentrum in Emmen. Geen Helmantelzaal in het Groninger Museum. Geen aandacht voor de huidige Ploeg in het GM.
ZATERDAG In de Oosterpoort zingen we mee met operadiva Broekhuizen. Een grote vijftigjarige vlot gebekte mevrouw met Rotterdamse tongval verpakt in een strak zittende vuurrode glitterjurk praat schertsend over de overgang, orgastische zangervaringen en zichzelf waarbij de woorden ingesnoerde rollade worden gebruik, wow wat een zelfspot. Daar zou Groningen meer van moeten hebben. Het NNO speelt voortreffelijk. We horen/zingen Mozart, Tsjaikovski, Mendelssohn, George Michael en meer.
ZONDAG Het Luthers Bach Ensemble speelt in Smilde, Sneek, Appingedam en Groningen, starring sopraan Sara Jäggi. Bach, Vivaldi, Corelli en Poulenc. De opening is met twaalf deeltjes uit Vivaldi’s ‘Gloria’. Solisten Jäggi, Kemler, Santini, Van Laar gloriëren, aangevoerd door piloot Bronda. 350 brave bezoekers liggen aan hun voeten. Volle bak. Het concert sluit met Bach. Ach, we weten inmiddels wel waarom.
MAANDAG Na drie dagen WinterWelVaart voelt onze wijk als uitgewoond maar voldaan. 50 kunstenaars, 18 schepen, stalletjes, toiletwagens, verkeersregelaars, muziekpodia en 50K bezoekers. Voor de tweede keer vervlochten met WinterGoud dat een maand lang de Grote Markt e.o. bezet. Bij de A-brug kun je over de koppen lopen. De A-kerk is ramvol met in witte kleden gehulde gospelzangers. Het A-theater heeft in drie dagen zeven bandjes voor de deur. Kenners herkennen Morrisson, Springsteen en Bowie. Op de Grote Markt wordt snert in papieren doosjes verkocht voor € 8,-. Reguliere marktkooplui trekken een uur extra uit voor de retourtocht het centrum uit. Met meewandelende vrienden bespreken we Berlijn- en Maagdenburgrisrico’s.
DINSDAG Na wat lichamelijk ongemak dit jaar pak ik na enkele maanden rust mijn Sensa atb en fiets een stukje Noordoost. Vijf kwartieren fijne vrieskou, een laagstaande scherpe zon, glinsterende, soms gladde, rustige paden, pijnlijke (boven)benen, knerpende longen, steenkoude vingertoppen, tranende ogen, beslagen bril, lopende neus, vijf kilo nieuw buikvet, onwennig bochtenwerk. Ben niet ontevreden. Dit jaar kom ik op 6.200 fietskilometers, iets minder dan de 8.300 in 2024. Per dag toch nog 17. Mijn lijf wordt er niet soepeler op. Binnenkort trakteer ik me op een serie sportmassages. Bij mijn vaste fysio van Sportief90 of wordt het de Chinese Witte Lelie?