Emmen – Groningen: drie nul

Verhuizen is een soort scheiden. Je levert een oude woonplaatspartner in voor een (vaak veel jongere) nieuwe en je hoopt dat de verandering een verbetering is. Jullie waren uitgekeken op elkaar, de spanning was weg, ze deed geen moeite meer voor je en beiden had je elkaars gevoelige plekjes vergeten. Na een jaar maak je de balans op. Je kijkt met je hart naar je ex en je gaat na of de scheiding zo leuk is als je had gehoopt.

Het antwoord is ja. Maar er zijn, als je goed kijkt, haarscheurtjes zichtbaar, waaronder één grote, een scheur als een aardbevingsspleet.

Groningen. Het ergst is het oer- en foeilelijke stadshart, de Grote Markt in Groningen. Kaal, onverzorgd en goedkoop ogend met een aan afkeer grenzende onverschilligheid voor bezoekers. Bedorven geuren zelfs. Keien die als basaltblokken zijn gelegd: struikelstenen. Waar je ook kijkt: lelijkheid. Zelfs nieuwbouw is akelig en schraal als de huid van een Russin die zich zonder thermo-ondergoed heeft blootgesteld aan de permafrost in Omsk-Zuid. Guur. Koud. Grijs. Stadsbussen omcirkelen het plein als panikerende aardbevingsslachtoffers in gebreke blijvende hoogwaardigheidsbekleders. Energiek tortelende duiven worden weggejaagd met een agressie die omgekeerd evenredig is aan de vermeende overlast. Het enige lichtpunt is het door een nauwe kier zichtbare Forum en, nou ja, de Martinitoren.

Emmen. Wend nu je blik naar het Raadhuisplein in Emmen. Vriendelijke, gerieflijke, luxe hardhouten banken. Chic verlicht. Bomen en planten die doen denken aan de wulpse plantsoenen van Piet Oudolf bij museum Voorlinden in Wassenaar. Waterpartijen. Niet een schrale fontein die een beetje in het wilde weg druppelt als een impotente Amsterdamse wethouder die denkt dat vrouwelijke ambtenaren snakken naar zijn hand op hun billen. Nee, kleurig verlichte, verrassend fier spuitende stralen. Verderop een langgerekte watergoot voor badderende kinderen en hun opa’s. Meanderende grindpaden. Terrassen. Gerecyclede appartementenbouw. Een superieur geel kunstwerk van Nick Ervink. Nergens snelverkeer te zien dan in de aanvoerroute naar de tunnelbuis onder het plein door. Voor de jongeren die elders als paria’s met de nek worden aangekeken een supermooie skatebaan. Hip. Sexy. Tolerantie en variatie ten top. Groningen, laat je inspireren! Pak me in, verleid me.