In het Der Aa-theater laten we ons op 9 november verrassen. Wat een prachtige voorstelling van de Groningse theatergroep WAARK. Schitterende teksten (voor mij als student Gronings nog aan de moeilijke kant maar het meeste begrijp ik), een supergoede groep toneelspelers, fijne muziek, verrassende theatrale vondsten, kleurrijke, artistieke, cartooneske projecties op de toneelwanden, en een bijzonder inhoud. Bijzonder, bizar en absurdistisch & licht filosofisch. Met complexe verwijzingen naar de historie, omfloerste naar het nu, volgen bijzondere scenes zich naadloos en vloeiend op. Eersteklas -witte – kostuums. Op een kleinigheid na prima geluid en goed licht. En alles met een aanstekelijke lach.
En wat een energie en tekstbeheersing. Geen souffleur te horen. Je verveelt je geen seconde. Ja misschien voor de bar in de rij voor een pauzeconsumptie, maar daar spreek je weer bekenden die ook op het spektakel afkwamen. Op de speellijst zo’n 35 voorstellingen waaronder enkele al stiefoetverkocht, in dorpshuizen en theaters, inclusief de stadsschouwburg (op 13 april).
Het is verleidelijk iets over de inhoud los te laten. Het verhaal ontrolt in tien kunstig aaneengeregen scenes om hoofdpersoon Haalfmaal heen. We zien prachtvondsten. Het begint met Friezen die door christenen op een lek schip zonder roer aan het water worden gegeven. Werd daar nou echt een oplossing in een geslachtsdeel als roer geboden? Monniken die in potjeslatijn zingen. Aardgas, vermomd als scheet, dat onmetelijke rijkdom oplevert. Een lamme en blinde die weer kunnen zien en lopen.
Een menselijke machine, een kruiwagen vol geld van zand, weduwe Venema die asielzoekers verbergt, de stijgende zeespiegel en de rol van een plassende hond. En dan de epiloog met de laatste Gronings sprekende mens op aarde en de perverse rol van geld. Bijzonderste scene: hoe uit een mens stromend bloed met rode linten wordt verbeeld: meesterlijk. *****