MAANDAGmiddag Met twee gebiedsmanagers binnenstad bespreken we of er maatregelen tegen graffiti nodig zijn in het A-Kwartier. De gemeente, via Wethouder Wijnja, vindt het niet urgent genoeg voor wat wij de Nijmegen-aanpak noemen. Een gespecialiseerde task-force die graffiti integraal en structureel aanpakt.
MAANDAGavond Bij Forma Aktua wordt de ‘kopperprent’ uitgereikt aan vrienden van. Het fenomeen ‘kopperprent’ is een uit de middeleeuwen daterend gebruik dat beeldend kunstenaars koppelt aan een meesterdrukker. Dit jaar gemaakt door Ton Meijer en gedrukt door Aldrik Salverda. 
DINSDAG Ik bezoek een raadsvergadering waar het Bomenplan wordt besproken. Het plan bestrijkt de komende 50 jaar. Alle aanwezige politieke partijen zijn positief. Ik zie leden van de Stadspartij, GroenLinks, Partij vd Dieren, PvdA, CDA, Partij vh Noorden, CU, VVD, D66. Wethouder Wijnja beantwoordt met gemak en enthousiasme de vragen. Kern van het ambitieuze plan is een boomkroonbedekking van 30% in 2075. Vanaf het begin (2024) hebben we, in een collectief van 130 organisaties, met onze buurtvereniging mee ingesproken.
Over burgerparticipatie gesproken. Groningen is met dit plan de meest ambitieuze gemeente in Nederland.
WOENSDAG De wandelvierdaagse Groningen is in de eerste week van augustus. Ik denk dat ‘t goed is mijn fietserspoten te laten wennen aan de relaxte maar langdurige en monotone wandelbeweging en laat binnen de stad de Gazelle staan en wandel naar Forum, apotheek, tandarts, Lidl en doe zelfs ’s avonds een Diepenringrondje. Behalve Mente en Margreet doet nu ook Ted mee. Alle drie ervaren wandelaars. Ted lacht om snikhete Nijmeegse wandelvierdaagsen en M en M lopen met gemak op een zondagnamiddag langs de randen van Ameland. Dat het Groningse evenement duur is, we zitten op meer dan € 1,- per kilometer, is evident.
DONDERDAG De prachtdocumentaire ‘Mr Nobody against Putin’ katapulteert me naar 1998 naar een studiereis naar Ufa, Bashkortostan (of Basjkirië), 360 km westelijker dan Karabash waar de film zich ontrolt. Zelfde scholen, zelfde koppen, flats, natuur, industrie. Een jonge idealistische leraar schopt het tot videograaf en legt het schoolleven vast. In zijn kantoortje ontmoet hij leerlingen die vrienden worden. Als Poetin verordonneert dat scholen de patriottische geluiden vast moeten leggen doet onze hoofdpersoon, Pavel Talankin, dat. Later besluit hij het land te ontvluchten met medeneming van filmmateriaal.

school in Bashkortostan 1998
VRIJDAG Ik ben door de bocht en laat me vaccineren tegen gordelroos. Wat me over de streep trekt: een bericht over iemand die suïcidale trekken krijgt na een aanval van gordelroos in het gezicht. Mijn bezwaar dat ik meewerk aan de onbereikbaarheid van de zorg leg ik onze huisarts voor. Ik vraag ‘m rond te kijken of in zijn praktijk iemand is aan wie ik de vaccinatie kan schenken.


Dit jaar wordt ons lustrumjaar in Stad. Mijn startersdoel in 2021, de stad en de mensen leren kennen, is gelukt. Waar houdt een vitale zeventiger zich zoal mee bezig? Mijn favo activiteiten zijn: fietsen, zingen, lezen/schrijven, me bemoeien met de wijk, Nederlandse les geven aan buitenlanders, Gronings studeren, films kijken, luieren/hangen en wat plezier maken.
Met een erg leuk bestuur ben ik actief in het A-kwartier. Tijdrovend maar energie opleverend. We beginnen 2026 goed, mijn agenda voor januari dicteert mildelijk:
Buiten dit wijkwerk: ik meld me aan voor een nieuw Grootkoorproject uitmondend in een benefietconcert voor de Zonnebloem op 15 april, en bereid me voor op het Friese megakoorproject Lûd met een concert op 30 mei, ik start als greenkeeper bij buurman Blockhouse, ik wil meedenken en -praten over het kunstbeleid van het Groninger Museum en vraag de
maar niemand die het ziet’, van Mohamed El Bachiri en David van Reybrouck ‘De Odyssee van Mohamed’ en van Elif Shafak ‘Er stromen rivieren in de lucht’.
Mijn drie studenten (uit Slovenië, Turkije en Qatar) begeleiden op hun leerroute Nederlands.
vlaggen bij Marum, tien meter naast een herinneringsmonument voor vijf gefusilleerden die voor volk, vlag en vaderland streden. Gek dat Westerkwartierburgemeester Ard van der Tuuk, die ik vorig jaar bij de nieuwjaarsborrel van CdK Paas nog vroeg of hij het VBF wilde steunen, nog steeds zijn oren naar de boeren laat hangen.
ZATERDAG In de Oosterpoort zingen we mee met operadiva Broekhuizen. Een grote vijftigjarige vlot gebekte mevrouw met Rotterdamse tongval verpakt in een strak zittende vuurrode glitterjurk praat schertsend over de overgang, orgastische zangervaringen en zichzelf waarbij de woorden ingesnoerde rollade worden gebruik, wow wat een zelfspot. Daar zou Groningen meer van moeten hebben. Het NNO speelt voortreffelijk. We horen/zingen Mozart, Tsjaikovski, Mendelssohn, George Michael en meer.
ZONDAG Het Luthers Bach Ensemble speelt in Smilde, Sneek, Appingedam en Groningen, starring sopraan Sara Jäggi. Bach, Vivaldi, Corelli en Poulenc. De opening is met twaalf deeltjes uit Vivaldi’s ‘Gloria’. Solisten Jäggi, Kemler, Santini, Van Laar gloriëren, aangevoerd door piloot Bronda. 350 brave bezoekers liggen aan hun voeten. Volle bak. Het concert sluit met Bach. Ach, we weten inmiddels wel waarom.
MAANDAG Na drie dagen WinterWelVaart voelt onze wijk als uitgewoond maar voldaan. 50 kunstenaars, 18 schepen, stalletjes, toiletwagens, verkeersregelaars, muziekpodia en 50K bezoekers. Voor de tweede keer vervlochten met WinterGoud dat een maand lang de Grote Markt e.o. bezet. Bij de A-brug kun je over de koppen lopen. De A-kerk is ramvol met in witte kleden gehulde gospelzangers. Het A-theater heeft in drie dagen zeven bandjes voor de deur. Kenners herkennen Morrisson, Springsteen en Bowie. Op de Grote Markt wordt snert in papieren doosjes verkocht voor € 8,-. Reguliere marktkooplui trekken een uur extra uit voor de retourtocht het centrum uit. Met meewandelende vrienden bespreken we Berlijn- en Maagdenburgrisrico’s.
DINSDAG Na wat lichamelijk ongemak dit jaar pak ik na enkele maanden rust mijn Sensa atb en fiets een stukje Noordoost. Vijf kwartieren fijne vrieskou, een laagstaande scherpe zon, glinsterende, soms gladde, rustige paden, pijnlijke (boven)benen, knerpende longen, steenkoude vingertoppen, tranende ogen, beslagen bril, lopende neus, vijf kilo nieuw buikvet, onwennig bochtenwerk. Ben niet ontevreden. Dit jaar kom ik op 6.200 fietskilometers, iets minder dan de 8.300 in 2024. Per dag toch nog 17. Mijn lijf wordt er niet soepeler op. Binnenkort trakteer ik me op een serie sportmassages. Bij mijn vaste fysio van Sportief90 of wordt het de Chinese Witte Lelie?
ZONDAG Het boek ‘Groen Erfgoed in de stad’ biedt historische en hedendaagse schetsen van stadstuinen en stadsparken, daktuinen, binnentuinen, schooltuinen, volkstuinen, wandelparken, kerkhoven; kortom, allemaal groen erfgoed. Als je accepteert dat oude bomen ‘ecologische monumenten’ zijn ga je anders aankijken tegen bomenkap in de stad. In alle grote steden zijn landschapsarchitecten (geweest) die zich hebben ingespannen voor vergroenen van de steden. Ook Groningen komt aan bod met Tuinwijck, het Stadspark en het plantsoen. Tuinen versterken de biodiversiteit en dragen bij aan verduurzaming. Sociale bijvangst: tuinen versterken menselijke verbindingen, stimuleren ontmoetingen en zijn een wapen tegen vereenzaming. En gemeenschappelijke tuinen, waarbij delen het toverwoord is, versterken het gevoel dat solidariteit en gemeenschapszin boven individualistisch solisme gaan.
MAANDAG Hofjes en gemeenschappelijke binnen(stads)tuinen hebben mijn belangstelling. Het huizencomplex(je) waar wij wonen telt zes huizen aan Reitemakersrijge en zeven aan Schuitemakersstraat met ertussenin een gemeenschappelijke tuin die aan weerszijden met een hek wordt afgesloten. Dat hek veroorzaakt het effect van een gated community. Dat zou anders moeten kunnen.
DINSDAG Annuska ’t Hart maakt (o.a.) schilderijen en bronzen beelden van Friese paarden. Na onze ervaring in Sleen met Friezin Foekje (en dochter Neeltsje) zitten deze dieren nog in mijn hoofd en hart. Ik 
DONDERDAG In ‘Groningen architectuur Stad’, de 100 beste gebouwen staat (bijgewerkt t/m 2025) ook een hoofdstukje openbaar groen en parken. De kaarten aan de binnenzijde voor- en achterflap maken het boek ook een ideale wandelgids. Een en al stijliconen, van Rokade tot Helperbad, van Wall House tot Euroborg, van Rode en Blauwe Dorp tot Pythagorascomplex. En dan staat het clubgebouw van RV De Hunze, Glaudé en het voormalige Badhuis er nog niet eens in.
MAANDAG De verkeerssituatie in Stad interesseert me. Zo langzamerhand neemt de autodruk af. Stonden vroeger de Vismarkt, de Singelmiddenbermen, Grote Markt vol met fossielebrandstofslurpers, de laatste decennia neemt het af. Voor de wijkwebsite interview ik 
ZONDAG Rooie Rinus & Pe Daalemmer in Winschoten. Twee bijna zeventigers, rockende gitaristen, verwijzingen naar muziekbronnen The Beatles, Abba, Everly Brothers, The Kinks, prachtige uitsluitend Groningse liedteksten, een uitgelaten volle zaal die het hele nummer Boukelien meebrult of massaal het framenummer van een gejatte fiets. 2,5 uur lang, eersteklas vermaak in Sodom. Bij cabaret hoort een kritische noot en verdomd, die komt ook bij Pe en Rinus: na het nummer over schrale vluchtelingenhulp sneert Rinus ‘Mörn in Winschoter Kraant: Pe en Rinus radikaliseert!’ Waarom Winschoten Sodom heet vertelt een kleine plaquette aan het stationsgebouw: 500 Joodse Winschoters werden in W.O.II afgevoerd naar Westerbork. 494 werden in Duitse concentratiekampen gedood.
MAANDAG Maastricht is de grote roomse pendant van protestants Deventer: veel historische gebouwen, daterend tot de middeleeuwen, smalle binnenstadsstraatjes en een bekende rivier. De oude binnenstad met twee beroemde pleinen (het Vrijthof en Onze Lieve Vrouwe-plein) telt talloze terrassen, bijna zonder uitzondering van klimaatonvriendelijke heaters voorzien. Ook de steeds luidere roep om rookvrije terrassen gaat aan Maastricht voorbij.
DINSDAG Ik vraag de ober een in de hotelontbijtruimte getoonde fles Moët & Chandon te ontkurken. Hij doet t met een smile. Ook Maastricht. Lekker. Maastricht zit verder overvol met gebruinde koppen en miniatuurhondjes die in binnenzakken of onder de revers lijken te zitten gekleefd: hun schrale vochtige hondenpikkies en konten met verstopte anaalklieren onder de pochet. Op het Vrijthof en de Grote Markt schijnt de zon en heerst om 11.11 uur op 11 november een serene rust.
WOENSDAG Het Bonnefantenmuseum (van architect Aldo Rossi) is sterker in conceptkunst dan in al dan niet figuratief schilderwerk. Toch hebben we het er met ‘Four times two: half a century of art from the collection’ erg naar de zin. We verbazen ons even erg over de hoge gemetselde muren en het vreemde torentje als over de getoonde kunst. Er is superveel studioruimte voor workshops en instructie; alleen ontbreken deelnemende leerlingen.
DONDERDAG De Kast en het NNO: symfonisch en poppy, een kasteel van geluid in een met 1600 personen uitverkochte Oosterpoort. Zanger, bandleider en
VRIJDAG Museum aan de A presenteert zich in het Groninger Museum met ‘
ZATERDAG Rik Zaal schreef een voor (bijna) zeventigers onmisbaar boek: ‘Zeventig, notities over het ouder worden’. Natuurlijk zullen zeven talen leren, wielrennen, padellen, walking football, schaken, golfen, zingen, puzzelen en valpreventielessen niet veel kwaad kunnen, maar Zaal zweert bij iets anders voor ieder die 70 is of dat van plan is te worden. Hij propageert: maak vaak korte reisjes die je ervaringenbuidel voeden, ben je gelijk af van oudewijvenpraat als ‘wat vliegt de tijd’. Wissel daarbij zoveel mogelijk van hotels en restaurants. Extra levensverlengend: houd de belevenissen bij. En, wellicht een gevoelig en gewaagd adviesje voor monogamisten: wissel regelmatig van partner: levensverlengend!
ZONDAG Galerie Peter ter Braak presenteert twee beeldend kunstenaars: meubel- en lampenmaker Hans Endendijk en schilder Joyce Eijkhout. Endendijks truc: zonder lijm of schroeven maakt hij zitmeubelen met prachtige ronde vormen. Zijn techniek: er worden stalen kabels gespannen door gaten in houten balkjes die afgeschuinde zijkanten hebben. Door de kabels strak te spannen ontstaan de vormen. Bij Eijkhout valt het tweelingthema op. Koele, stoïcijnse koppen: vervreemdend en surrealistisch.
DINSDAG Bijna 400 pagina’s schrijven over reizen en dan als titel ‘Reizen is onzin’: typisch de ironie van Frank Heinen. Een prachtig boek over fietsreizen in Europa (inclusief medelijden met autoreizigers en staartbotjepijn) en een (vlieg)reis naar China, waarbij de reis belangrijker is dan de bestemming
dat deze injecties ook dementie tegengaan. Interessante bijvangst.
ZONDAG 600 pax in de Martinikerk luisteren naar Mariavespers van Monteverdi, uitgevoerd door het Luthers Bach Ensemble. Vriendin E is ontroerd, zegt ze. Superieure muziek, denk ik, uitgevoerd op het scherpst van de snede, geen wanklank te horen, strak, zuiver, dynamisch en glad. En wat een solisten! Schitterend gezongen echo’s van achterin de kerk. Paars licht op de plafondbogen. Teksten op een enkel woord na onverstaanbaar. Vertaling maakt me niet vrolijk, over heidenen die worden geveld. Centraal: de moeder van de zoon van een verzonnen god. Zij wordt door een wereldreligie aanbeden en in roomse muziek met Italiaanse overdrijving in extremis verafgood. Een vergelijking dringt zich op. Wat de Matthäus is voor de protestanten is de Mariavespers voor de katholieken. Wat me bij Bach niet en bij Monteverdi wel gebeurt: halverwege kijk ik stiekem hoe FC Groningen wordt afgedroogd door Sparta. Vooruit, dankzij onze gast Drew Santini: vier * * * *. Maar wordt het niet eens tijd om de teksten en (gefilmde) beelden van zangers en musici, zoals bij megaconcerten of door te veel publiek bezochte rechtbankvonnissen wordt gedaan, op screens aan te bieden, zodat ook laatkomers een goed zicht wordt geboden?
WOENSDAG Ik lees een bijzonder verrassend boek, door Tom Lanoye ‘uitgekookte politieke satire’ genoemd, ‘Het geschenk’ van G. Schoeters: Berlijn raakt overspoeld met olifanten, een geschenk van Botswana’s president. Wat gebeurt er als 20.000 olifanten voor een crisis zorgen, hoe gaat bondskanselier Winkler deze aparte terroristische aanslag aanpakken? Compleet met olifantologe, mestfraude, nerveuze politieke interventies, een heus spreidingsplan voor de invasieve exoten? Idd bijzonder. En bijzonder humoristisch. 

ZONDAG Goudenschepjeuitreiking in de Wolthoorn. Uit 21 genomineerden wordt gekozen: door het plakken van groene stickers worden twee tuintjes als prijswinnaars aangewezen en krijgen van Green-Office manager Dick Jager het felbegeerde gouden schepje uitgereikt: eigenaren Fikkers en Jelsma zijn voor een jaar lang fiere koningen van de geveltuinprijs. In het oergezellige, stampvolle achterlokaal van café de Wolthoorn vieren we de binnenstadsvergroening.
barbarij in de Gaza-streek. In Groningen lezen verdeeld over vijf dagen zo’n 250 mensen 24/7 namen voor van 69.000 Palestijnse en Israëlische slachtoffers: mannen, vrouwen, kinderen. De gelegenheid hieraan mee te doen grijp ik met beide handen aan. Graag. Van 06.00 tot 08.00 doe ik mee en ervaar het als indrukwekkend. Al namen lezend trekken foto’s van slachtoffers aan mijn gedachten voorbij.
WOENSDAG Plastisch chirurgie van Martini belt voor een intakegesprek, gelijk vanmiddag. Het plan van de dermatoloog vorige week blijft overeind: er wordt een stuk huid van 4 cm doorsnee weggesneden van de enkel. Dan een stuk huid van de bovenarm en dat wordt dan op de enkel gereset. Begin november al. De intentie alles wat met kanker te maken heeft binnen zes weken te opereren houdt stand bij Martini. Het laatste nieuws: ik ben a.s. maandag al aan de beurt. Daarna twee weken rusten, boekenstapel wegwerken.
ZATERDAG Op 17 december is ons Grootkoorkerstconcert in de Martinikerk, en op 19 december geven we een benefietconcert in het Concertgebouw. Vandaag is de eerste van vijf repetities in Haren. Veel bekende koppen, bekende kerstnummers. Het koor telt ongeveer 200 pax: ik schat 80 alten, 80 sopranen, 13 bassen en 12 tenoren. Vijf koorleden vormen een vast tenorengroepje. Wat hebben we lekker gezongen, ik ga ‘n paar uurtjes helemaal los en heb een ochtendje lak aan noordelijke nuchterheid als ik ergens een – onhaalbare – hoge C ontwaar. Sommige nummers herken ik van mijn eerste keer: 2019, 
ZONDAG Er is een demonstratie in STAD tegen de door Israël uitgevoerde genocide en speciaal tegen het geweld tegen kinderen in Gaza. Toespraken op de Grote Markt, voorafgegaan door een koor. Zo’n 600 mensen zingen ‘Write my name’ (tekst: Zeina Azzam, muziek Ep Wesseling). Daar wil ik aan meedoen, denk ik, een miniem onderdeel zijn van de rode lijn tegen de genocidale oorlog. Op zaterdag een repetitie en op zondag zingen. Prachtig, gevoelig, indrukwekkend, zuiver en mooi vierstemmig. Daarna nog met zijn drieduizenden een grote demonstratieoptocht door de stad.
WOENSDAG In Forma Aktua exposeren drie beeldend kunstenaars. Waarom mijn belangstelling naar Matty de Vries uitgaat? Ik lees dat ze afkomstig is uit Twijzelerheide en dat ze ooit Ploeglid was. Op ’t eerste gezicht doet d’r werk, qua zachte kleurgebruik me aan Tissing denken, maar dan met meer zeggingskracht. Concreter. Ik zie veel huizen in pasteltinten. Olieverf op canvas of plankjes, soms nog herkenbaar als boekenplank. In de wazige huizen vaak een oplichtend klein raam. Eén huis staat op de rand van een klip. De Vries wil wat vertellen, maar wat? De vertrouwde huishuls bijna in de afgrond? Negen van de ca. 25 schilderijen zijn verkocht. Opmerkelijk.
VRIJDAG Mijn dag is goed. In Leek ontdek ik een nog niet eerder door mij gespotte duiventil bij kunstgalerie Roomsterborgh aan de Roomsterweg 5. Een groot exemplaar. Iets verderop aan Longkruid wordt een kunstwerk van Reinier van den Berg onthuld, een gestileerde duiventil in cortenstaal, waarover volgende week meer.