MAANDAG Omdat je de meeste wandelpaden in Stad wel kent bedenk je iets nieuws: je pakt de bus, stapt uit op de gewenste afstand en wandelt terug. Moet je natuurlijk wel een goede bus pakken. Mijn bus slaat dorpen en gehuchten over als de VVD de spreidingswet en gaat in één streep naar Assen. Via Vries kuier ik naar Zuidlaren. Mijn knie die deze week een MRI-scan krijgt en ik kunnen de 11,2 kms aan.
DINSDAG Zoals alle zeventigplussers hele delen van Koot en Bie uit hun hoofd kennen, zo weten ze ook alles van psa-waarden. Ik herlees ‘Prostatitis’ uit ‘Veertig’ van Kees van Kooten en vraag advies aan mijn beste kameraden: wat te doen? Bloedonderzoek wijst een 40% hogere waarde aan dan de bovenwaarde. Het risico van prostaatonderzoek is dat witte jassen je meesleuren in 
overbodige onderzoeken. Ik besluit deze keer te luisteren naar Kees, Rob en Ted. Op naar de uroloog. Maarre, ik leer ook dat in Nederland de psa-bovenwaarde in 2014 met 25 % naar beneden is bijgesteld. Enne, de vermaarde Amerikaanse Mayo Clinic gebruikt een bovenwaarde voor 70-plussers die meer dan twee keer hoger is dan die ik op mijn Certe-formulier zie. Hmm. Opmerkelijk.
WOENSDAG Na drie weken (duurzaam, avontuurlijk, cultureel, veelzijdig, verrassend en gerieflijk) treinen in Italië vraagt Treinreisorganisator www.Opreis.nl me een review te schrijven. Ik ontvang een fijn boek en zie, nadenkend over volgend jaar, dat wel Corsica maar Slovenië niet hun hun pakket zit. Interessant hoe onze vakantievoorliefde is gekanteld van platteland naar steden. Kon het vroeger niet ruraal genoeg zijn, nu willen we reuring, cultuur en variatie. Een soort weerspiegeling van ons woon- en leefklimaat. Van een dorp of buitenwijk verhuisden we naar een stadscentrum. Van droog, traag, rustig, ruim en saai naar levendig, vrolijk, lekker en sappig, een beetje zoals we meer van de pizzakern dan van de dikke taaie droge korst houden. Een datsja in Zuidlaren zorgt voor een soepele adaptatie.
DONDERDAG Op mijn Giant compenseer ik mijn vertrek uit de provincie en geniet volleteuggewijs in vliegende vaart van een van de mooiste natuurgebieden nabij Stad: de Onlanden. Ondanks de nare naam blijven vogelaars en fotografen proberen de visarend te spotten. Fietsers verlagen hun tempi omdat de werkelijk wonderschone natuur imponeert. Het benadert Friese vergezichten, maar dan zonder kerktorens en staande masten. Ik stop voor een kunstwerk dat uit drie hoge houten stoelen bestaat.
VRIJDAG Zo’n vijftig leden, 10 mannen en 40 vrouwen, van kunstenaarsvereniging AKKA (geslaagden van de Klassieke Academie in Groningen) tonen werk in de A-kerk. Van € 25,- tot € 3.000,-. Gevarieerd, degelijk, traditioneel, klassiek, met enkele uitschieters. De A-kerk bewijst eens te meer dat kerken het vege lijf kunnen redden als ze meegaan met de tijd en buiten de schrale religieuze oevers treden. En niemand die over de penis op ‘The electric detective’ van Ferenc Erdok struikelt.