DONDERDAGAVOND Omdat vrouw I lijdt aan Rücke Schmerzen bied ik twee harer vriendinnen aan mee te gaan naar de avond van de vrijwilliger in het Theater aan de Grote Markt. In de zaal bijna tweehonderd vrijwilligers en de wethouder van dienst. We worden getrakteerd op liedjes van Annie M. G. Schmidt. Aan meezingers doe ik – uit volle borst natuurlijk – mee, t/m het eerste nummer. Maar het theatertempo lijkt meer toegesneden op verzorgingstehuizen en kleuterklassen dan op dat van wakkere vrijwilligers (meest senioren uit de zorg, accountancy, woningbouw, communicatie, het onderwijs) in de bloei van hun leven. L., H. en ik houden het in de pauze voor gezien en we buitelen Groningens pre-nachtleven in en wel zodanig dat één van de meisjes, ik meen nog voor middernacht, per auto moet worden opgehaald.
VRIJDAG 12.15 uur Tomaten kopen bij de buurtsuper hoeft niet meer. Ik pluk van eigen planten bij mijn BlockHouse-bakken. Bij Albert Heijn sla ik slechts drie pond bloedsinaasappelen en een halfje bruin in en gebruik de bonuskaart niet. Mijn favo verkoopmedewerker heeft me in de smiezen en komt breed lachend met haar bedrijfs-Bonuskaart mij aan een Euro voordeel helpen. Mijn bankpasje houd ik even voor de lezer en klaar. Achter een andere klant aan die het poortje heeft geopend verlaat ik zonder kassabonnetje de winkel.
VRIJDAG 12.25 uur. Van AH terug naar huis lopend breng ik de cursussen valpreventie voor senioren die ik deze week via e-mail ontving in de praktijk. Nog even langs de A-kerk en de Vismarkt naar de vrijdagmarkt om twee haringkoninkjes te scoren en de door de provincie belaagde stadsduiven op stringfoot te checken. Je hebt hier van die brede trottoirbanden van glad hardsteen. Vaak oefen 
ik daarop mijn balans. Zonder de ernaast liggende keien te raken stap ik flink door als een kind dat op een witte lijn wandelt op het schoolplein. Voor Humanitas zie ik wat zeiknatte rotte bladeren of weke steenmarterpoep over het hoofd en zeil onderuit. Mijn armen waaieren uit als een geraakte zwaan, het rugzakje met de bloedsinaasappelen en het halfje bruin breken de val. De twee visjes worden geplet. Omdat ik de overgeslagen valpreventiecursus goed had gevisualiseerd voorkom ik dat mijn hoofd de stenen raakt. Ik ga snel rechtop zitten en voel kort enige duizeligheid. Enkele vrouwen vragen bezorgd of het wel gaat. Mijn lichte zomerregenjasje voorkomt dat er straatvuil in de mild bloedende wond op mijn rechterarm komt.
VRIJDAG 17.45 uur. Mijn bankrekening toont geen afschrijving van AH. Huh? Gratis! Toch geen voedselbank geworden. Vreemd. Even terug naar de buurtsuper. Weer zie ik mijn favo AH-medewerker, maar nu achter de infobalie. Geduldig en vol begrip probeert ze mijn niet-betaling uit te zoeken. Maar tevergeefs.
ZATERDAG Begin oktober organiseren we in Leeuwarden een nichten-, tante- en nevenmiddag van de Van der Meulen-familie. Van de 34 mogelijke deelnemers, inclusief partners, hebben 28 zich aangemeld. Bijgaande foto is van omstreeks 1962 en zal genomen zijn bij een huwelijksfeest in het kerkelijk verenigingsgebouw te Nes (W.D.), van pake Pieter en beppe Tjitske over wier liefdesbrieven ik eerder iets schreef. Alle 28 afgebeelden op de zwartwit foto van Erwin Olafiaanse allure meen ik nog te herkennen. De kapsels en stropdassen van de ooms, de vooroorlogse oren, de hangerige kids die klaarblijkelijk nog nooit ‘Say Cheese’ hadden gehoord, alle tantes op hun sexyst uitgedost in jurken net over de knie en met oorbellen, kralen en watergolven die niet onderdoen voor permanentjes, de piramidale fotocompositie: grote schoonheid, onverwachte Noord-Friese klasse! Klaeiklúten? Diamanten!