Het kerkje loopt lekker vol met openmonumentendagbezoekers en vrienden, vrijwilligers en begunstigers van het Luthers Bach Ensemble. Oude rot Tymen Jan Bronda begeleidt de piepjonge (van 2003) countertenor Fort.
Deze gast komt er wel. Wat een zanger! H e e r l i j k. Het publiek heeft plezier. Vanaf de kraak bekeken hebben we een goed overzicht en genieten we optimaal van de akoestiek. Ook zien we een stuk of vier gasten aldoor facebook checken of de nieuwste recepten van AH, naast mij een fotograaf met een oude camera die herrie maakt als een drukregelaar in een versleten CV, maar ja het is wel Monumentendag!
Op het programma: Bach, Vivaldi, Händel en Glück. Bronda en Fort laten ook de passiemuziek nog horen. De Matthäus Passion-evergreen Buβ und Reu (in het nagesprekje bij de borrel – deze keer met een, jaja, Tripel biertje -en hapjes hoorde ik een wat hardhorende bezoeker zeggen dat ze toch duidelijk ‘Boer zoekt vrouw’ had gehoord) moet het met de vleugel doen. Bronda is als een Groningse herenboer die twee eerstepremiefokhengsten heeft maar toch een aftandse bleke pony voor de sjees spant als hij met twee majestueuze orgels in huis kiest voor het eenvoudige vleugeltje! Maar goed dat hij ‘t op ’t orgel compenseert als hij nog even lekker solo losgaat met Bachs Praeludium und Fuga (met Fort als registrant).
In dit fijne muziekuur gaat het om de zang en de muziek. Vergeet gerust de tekstinhoud. De meeste bezoekers kunnen nog wel iets met ‘Geist und Seele wird verwirret, wenn sie dich mein Gott betracht’ dat ze negen keer gezongen horen. Als onze Catalaanse zanger bij Händel uit het hoofd gaat zingen, horen we de ware muziek, het ‘Lascia ch’io pianga’, – van DuoLingo weet ik nog dat het ‘Laat me huilen’ betekent -, klinkt alsof Fort echt heeft geleden. Veel klassieke muziek is nu eenmaal meer van de pure smartlap over lijden, tranen en ellende dan van dijenkletsen. En sja, horen we verderop niet iets van ‘Tropfen meiner Zähren’ en het tragische ‘Che faro’ en ‘Dove andro’? Beide musici hebben zich, jammer jammer, in hun beste zwart gestoken. Zo blijft het natuurlijk wel wat sombertjes. Ik kan niet laten naar Anna Lapwood te kijken en te verwijzen die met een iets uitbundiger stijl ramvolle zalen trekt.
Het vandaag bijgeleverde programmaboekje stelt de luisteraars op de proef. Duitse teksten worden in het Nederlands vertaald maar de Italiaans blijven steken in het Engels.
Genoeg gezever, het LBE presenteert zich in deze tijd weer met recht als een soort Gronings Podium Klassiek met kippenvelmuziek van rookies als vaste kracht Kemler, binnenkort Horsch en vandaag topper Fort. En Tymen Jan Bronda wordt dan vanzelf een soort Floris Kortie.