MAANDAG Peter Middendorp is een meester van de ironie en sarcasme. Ik herlees het autobiografische ‘Vertrouwd voordelig’ over de verwikkelingen van een jongen in Emmen wiens vader een Blokker bestiert. Gevoelig, hard, komisch, tragisch, humoristisch, echt, kortom een zwarte komedie, een heerlijk boek over een zestienjarige die twee keer van school wordt gestuurd en te werk wordt gesteld in de Blokker van zijn ouders. Alle beschreven plaatsen in Emmens centrum herken ik.
DINSDAG Met familiedagfotoboekjes bezoek ik een neef en zijn vrouw in Leek op mijn Giant Defy. Deze week wordt het een week van vierdegraads familie. Veel ontmoetingen voeren naar mijn jeugd. Ik merk dat mijn geheugen graag samenwerkt met de zestiger jaren van de vorige eeuw.
WOENSDAG In Oudwoude hoor ik dat de neef die zo’n 35 jaar geleden is overleden, leed aan een melanoom, een agressieve huidkanker, die zich had uitgezaaid. Uitzaaien heeft in de plantenwereld een positieve betekenis maar in de medische wereld niet bepaald. Mijn beide melanomen (-noompjes) die vorig jaar bij mij zijn weggesneden, waren niet uitgezaaid. Elke dag deze week denk ik er even aan en voel me een geluksvogel.
DONDERDAG Als ik de buitendeur open zie ik een grote Ikea-tas liggen. Iets verder, voor onze geveltuin is een papieren kunstwerkje geposteerd op enkele encyclopedieën. Heel mooi. Ik maak een foto en vervolg mijn weg naar de buurtsuper. Als ik terugkom staat er een groepje Minerva-studenten uit Zuid- en Noord-Amerika voor ons huis, van wie één, een meisje uit Minnesota, vertelt het kunstwerk te hebben gemaakt, ‘a contribution to this peaceful spot’. Ja, denk ik, zo kan je er ook naar kijken: een geveltuintje met een blauw bankje en een minibieb aan de muur. Kleurrijk de stenen vlakte doorbrekend. Vriendelijk, vredig, biodivers in miniatuur, uitnodigend tot verpozing. De verderop op de schooloprit zich klein en bijna onzichtbaar makende, achter de geparkeerde auto’s weggedoken stiekem rokende conciërges contrasteren.
VRIJDAG Met een nicht en haar geen dag zonder Bach levende man bezoeken we een intiem want zeer kleinschalig (Allerzielen)concert in de Nieuwe Kerk in Groningen van de Nieuwe Philharmonie uit Utrecht. Op het programma werk van Vivaldi en Bach. Topstukken: ‘Ich freue mich meinen Tod’, Ich habe genug’ en ‘Schlummert ein ihr matten Augen’ van Bach klinken, uitstekend gezongen door Stefanie True, en aangevoerd door de ononderbroken streng kijkende Johannes Leertouwer, geweldig. We zitten op de derde rij en luisteren en kijken vol aandacht. We proberen ons, met enige inspanning, niet te storen aan de wereldvreemde teksten die de dood verheerlijken en we observeren de interactie tussen de negen in 35 tinten zwart gestoken serieus kijkende musici, die met uitzondering van de sopraan, hun ogen hebben vastgekleefd aan de bladmuziek.
ZATERDAG Mensen hebben niet het eeuwige leven en auto’s evenmin. Ons deelautoproject, ooit met bevriende buren opgericht toen een buuf een Clio erfde, gaat na bijna vijf jaar afstand doen van Clio want er wordt weer een vierwieler uit een erfenis aangeboden, een vijf jaar jongere en veel grotere Scenic. We voelen ons er goed bij, één van onze deelnemers is een gezin van vijf personen die bijna twee meter lang zijn of worden. De nieuwe deelauto is goedkoop (het zal uitkomen op zo’n 3K per deelnemer) en misschien ook wel eco-vriendelijk. Zou het niet tijd worden binnensteden enkel voor deelauto’s toegankelijk te maken?